دست هايم رابوييدند  
                                            مرا به جرم چيدن يک گل                                    
                                                                           محاکمه کردند

                                                                    اما
                                               هيچ کس نگفت                              
                                                                     شايد گلي کاشته باشم  
                                                           ...............
امروز توي کلاس به بچه ها گفته ام آرزويشان را نقاشي کنند. البته يک آرزوي عجيب وغريب. مثلا داشتن   يک کفش پرنده. داشتم با خودم فکر مي کردم 

خودم چه آرزوي عجيب و غريبي دارم. گفتنش خيلي مشکل است.

 انگار ما آدم بزرگ ها عادت کرده ايم ديگران را گول بزنيم.

اما کار سختي است اگر بخواهيم خودمان را گول بزنيم واين آرزوي عجيب وغريب هم انگار يکي از همان گول هاي بچه گانه است که تاريخ مصرفش براي ما به اتمام رسيده است ومااززيبايي هاي اين دروغ شيرين بي بهره ايم
بچه ها هياهوي زيادي توي کلاس به راه انداخته اند ومن انگار از يک سرزمين ديگر آمده ام ودر ميان آنها سخت نا آشنا يم.

انگارهيچ وقت اين معصوميت کودکانه را تجربه نکرده ام وفريب ودروغ اين دنيا مرا بد بين وبدل کرده است.

از همه چيز که بگذريم توي اين کلاس يک بوهاي عجيب وغريبي مي آيد(مثل زرد چوبه و ادويه هندي)که دارم خفه مي شوم

 وآلان آرزويم اين است که زنگ بخورد اما از آنجا که اين آرزو،بسيار منطقي وعقلاني است ده دقيقه ي ديگر به آرزويم مي رسم.

 من توي اين دنيا ي بزرگ حيران وسرگردان شده ام ومثل فضا نورداني که نيروي جاذبه بر آنها اثري ندارد،آويزان ميان زمين وآسمانم.و امروز آويزان ميان اين بچه هاي شيطان.

 خدا به شما ومن صبر بدهد

 

بعد از چند سال مي بينمش ،هردو مي ايستيم، چقدر عوض شده با اين همه او را مي شناسم. و او نگاهش را ما نند غريبه ها به چهره ام مي دوزد .شايد بنظرش فقط آشنا آمده ام. دسته کيفم را روي شانه ام مي اندازم ويک قدم ديگر به او نزديک مي شوم،دهان باز مي کنم. اما فقط يک کلمه با شتاب از دهانم بيرون مي دود:سلام

س يماي ل اله اندوهگين م يباشد .

راستش را بخواهيد دفعه ي قبل براي اين نوشتم که شما را خوشحال کنم،امروز به اين خاطر مي نويسم که هم شما را خوشحال کنم وهم خودم را.

مي دانيد که آدم ها هرروز يک نغمه ي غم انگيز دارنداما گاهي تحمل اين نغمه ها خيلي سخت است وآدم دلش مي خواهد توي اين دنياي عوضي به يکي بگويد که دلش دارد مي ترکد از سنگيني اين غصه ها که هر روزيکيشان از راه مي رسد و تالاپي مي افتد روي قلب بيچاره و بخت برگشته ي ما وامان از آن روزي که چندتا از اين نغمه ها با هم برايت بنوازند . آن وقت است که نور علي نور مي شود وزندگيت چراغان  از اين همه درد بي درمان . خلاصه هيچ راهي نداري جر اين که هر از گاهي ناله کني و مثل يک ماهي از آب دور افتاده بگويي که مردم از بي آبي واکنون که برايت مي نويسم عزيز بهتر از جان نشسته ام توي همان کلاس اول ودر ميان وزوز اين زنبور هاي کوچولو.
دوستون دارم و خدا نگهدار.

فرستنده يک معلم بينواي بيچاره از دبستان همه چي تمام......
گيرنده يک دوست بيکار که اميدوارم اندوهگين نباشد از ضايعه ي تعطيلي کلاس.
80/11/نمي دانم چندم است؟